karalama: kışın çiçekler

Gök yarılınca mı ortaya çıktı,

Yoksa ben mi farkına vardım gürültünün altında?

Kışın çiçekler: gözlerinden. 

                           akan ise çiy damlaları-

Ve eksik lütuf değil miydi geceden geçişi

ayazda kalan bedenimin.

Büsbütün karşımda yeniden!

Aydınlığı, sırtı ve kendisi

                              Kör bıçak gibi boğazımda,

                              keskin bakışlarıyla.

Göz ucuyla izliyorum:

berrak suyun içinde turuncu balık-

derininde ise yok sayılan ince bir duyum.

Terk edilmiş saatlerin geçişine o yaratık.

Ateşi çalanım, zincirlerim bileklerimde.

Ve sonrasında gecenin sonu gelmedi hiç: 

Ayak izleri sahici acının, tepelerin ardında 
ve ışık yok bu karanlığa. 

Çıkar ateşi o zaman sakladığım dehlizden,

yerime sür yüzlere doğru. 

Buzdan jiletleriyle zaman,

parçalıyor damarlarımı.

Umutla bakma hiçbirine çünkü ışığı yetmez,

umutla bakma her yüz bir yangın. 

Tedirgin bir sessizliğe bürün: kışın çiçekler
siyahtır ve ürkütme sabahı. belki de gelecektir.

yine bekleyeceği

z.