ah bütün aşkların diyalektiği!
etki tepkiyi doğuruyormuş, neresinden baksan bu dünya yeni kötülüklere gebe. yeni kötülükler de başka kötülüklere, nerden bakarsan bak bu dünya kötülüğün kısır döngüsünde
oysa ben evimdeki tekli koltuklar ve boşa geçen günler arasında, bir battaniyeyle örtüp bütün güzellikleri, sana bakabilmek isterdim ve,
ve kendimi senden arta kalan bir hatıra olarak tavan arasında saklamak isterdim.
''bir insanın düşüşü ancak bu kadar sessiz olabilir.'' diye çatırdadı tavan yıkılmadan önce
neyden yapılmıştınız da benim sizinle mayam tutmadı ey insanlar!
aslanlarla tango yapmak istiyordum bana neden engel oldular?
''kolyen olabilir miyim?'' dedi biri bir kadına, bir insan bir insanı böyle sevmeliydi. bir insan bir insanı böyle mi sevmeliydi? bir insan bir insanı kolyen olabilir miyim diyecek kadar sevmeli miydi? bir gün cevabı değişir diye sustuğum sorular var, bunlar.
ah tanrım! en kalabalık şehrin arka sokağı gibiyim. hiçbir şeyi atlatamadığım ve bir yerden atlamadığım zamanlar üstümde olan şeyler bu giydiğim. ve yüz yıllık yalnızlığım şahidim, dünyalar kadar ağır ve bir kaç beden büyük paçalarımı yere sürerek yürüyorum.
gidecek yerin yoksa bütün yürüyüşlerin ağlayacak yer bulmak için değil miydi? toparlanmak için bir insanı beklerken nasıl da unutmuşuz,
insan, bir insana ancak deprem olabiliyor. sevgili kalbim, bu unutulacak şey miydi?!