126. kan kokusu

her şeyi akışına bıraktım

çok geçmeyecek biliyorum

diyeceğim ki

her şeyi akışına bıraktıktan sonra

sular altında kaldım

her sabah yalnızlığa açılan o sandallardan birinde 

otururken, neden seslendin 

de

boşa çektiğim kürekleri bırakıp

suya atladım

hiç yokken bile neden boğazımda ellerin

pencerelerde, ve yağmur sonrası ıslak 

yaprakları dökülmüş, gövdesi çürük

kalbimden ne istedin?

upuzun bir sonbahar geçmiş üstümden. unutulmuşum, kirli balkon gibi kalmışım. iğne atsam yere düşmezdi ama tıklım tıklım yalnızdım dedim kendi kendime. havada sırılsıklam ve kupkuru bir hengame, gürültü. bir sokak ortasında yalnızlığım, ben ve bir dağılsamadan öteye gidemeyen içsesim,
yaşamaktan gözlerim 

yanıyor.

acının olduğu yerde

bütün çocuklar büyür

elimin tersiyle sildiğim dirseklerimden akan yaş, görünmez bir duvar gibi çocukluğum

kaybetmeseydim keşke sana dönülen yeri 

düşündükçe sanki kafamın içinde çok tozlu eski 

bir halıyı çırpmaya başlıyorlar ve deli gibi 
öksürüyorum

kaç kere sokakta, uzun yürüyüşlerin sonunda

görünmez bir duvara çarptım

kuş sesleri, ve tavana asılmış incecik bir kafes

içinde aklım, içinde yanılsamalarım

bembeyaz bir tavşan deliği

durmadan düşüyorum

-zaten düşerken

duramaz insan-

düşüyorum, öyleyse varım!