Kusuyorum can havliyle

Resmedilmedi hiç bu ağrı
Sanki dünyayı doğuruyor
Ve senin etrafında döndürüyorum
çarpışmalardan habersiz

—Ne yazık ki düşüyor elim
İçi boş bütün tuvallerin
Canavarın midesinde kayboluyor
Kavruluyor kendini unutup
Büyüyor hatıralarımda: her zamanın
sonunda, ben kendime bir ağla çevrili
               boğuluyor engin sularda

Bir alageyiğin boynuzunu ayırıp 
ellerime koydular rüyalarımda, —neden?
Bir kırılgan midye kabuğuydum 
korkarak geldim yanınıza.

Boşa değil, boşa değil bu sancılar
İyi olanım en kötüsünden,
beyaz sıvalı mezarlardan farksız
—Soğumaktayım
Taş parçasıyım baş ucunda dikili.—

Tok bir gürültüyle hatırlar ağaçlar yağmuru
Aşina olmadığımız duygular bizi ürpertir,
Susamış gölgeye dönüşeceğim zamanı gelince
O zamana kadar sessiz kum taneleri gibi hareket
edeceğim geceleri: geçmişimden kaçıp, 
                               geçmişimden kaçıp

Ürper şimdi ey gökkubbe, ey yeryüzü, 
ey cüceler dev zanneden kendini!
Kirinizden görünmüyor ruhunuzun fakirliği!

—Bir uğultuyla hatırladım her şeyi:
Yeni doğmuş ulu atmaca gibi
yine yemeliyim solucanları 
ve öğrenmeli yine uçmayı.
Tüyü bitmeli üstümde varoluşun.—

Bulut pelerinim, gizlemiyor artık
Yükseklerden kelimeler seçtim,
Çünkü ağır olmalıydı düşüşleri. 
Bir uğultu dedim,
sesleri doğurdum: —Lilith,
                                  Lilith;
                                  Bu benim doğumum!

Baştan yarattım kendimi
Yarınlar senin evin biliyorum!
Öldürmeli karımdan çıkan beni 
Yoksa idrak etmeli artık:
Aşina olmadıkları duygular bunlar,
En içimdeyken, nereden bilebilirdim kim olduğunu!
                          nereden bilebilirdim doğumunda
                          beni yaratacağını.

ibrahim’i anlatırken

Kan yağmurları yağıyor

Eskimiş ruhlar fark edilecek diye

kaçışıyor hazin gözyaşlarından 

uzağa. Gölgeler kuyusuna

düşüyorlar içlerine attıklarına.
Gölgedeki kör baykuş

ben: Tek yük kendime kışı öldürürken.

Aralanıyor issiz zamanlar

Nicesini söylemiştim

Yazı, baharı.. Ama ısırıldı bir kere cennetin 

o koyu, ham güzellikte elmaları. 

Yüzünü görmeliydiniz düşerken cehenneme

Görmeliydi kayıkçı ayrılmadığını gözlerin

Korkusuzca omzunda taşıyan ve dik kaşları 

korku verirdi izleyenlere. 

Ayır beni kendimden

Yaşıyor ve savaşıyorum aslında

Ama insan nasıl dayanır bu kadar yalnızlığa?

İmgeler savaşı

Her sözümde düş

Her bakışımda bataklık

Ve düşler: Atlası-ydı yaşadıklarımın.

—düşlerim: gerçek olduğundan habersiz—

Çıkamadım sağır denizlerden gerçek olmadığımdan

Perdeli ayaklarımla kor bilmişliğinize basamam 

Burada gömülü yanılsaması göz boyayan renklerin 

Burası gözlerim. Her şeyin, hiçliğe

dönüştüğü yerdir: Bedenim.

Dayanamaz bir ayaza bu beden, dedim.

Ve yürüdüm daha soğuklarına. İnce sesli bir 

yabancı olmayı diledim. 

Yüzlerini gizleyen karanlıklar bana, 

ateşler boğulmayı bekleyen sularda,

susuzluklar aşılmayı bekleyen kum dağlarının ardında

Gözlerini kaçıran hatıralar benim olabilir sadece!

Düşlerimin yaşamı benim, ben ki düş 

gezgini: Her gece seyahat ederim birinden başkasına.

Ve her gündüz kovalarım geceyi.

Ellerimde boşluğun kavuştuğu

başka bir ezgi. 

Kime savrulurdu gözyaşlarımdan 

o kibirli ruhumun çiçekleri 

bir kılıç gibi—

Neden aydınlığı arar, ateş 

değilken boğulmayı ister suda?

İnsan avlularında bekler tenhalığı

kalabalıklarda bir yıldız gibi parlamayı

Hele ki bir yıldız değilken.

Ve ölüm aynaların karşısında, 

gerçeklerimi kırıp atlasını çizdiğim

dünya: Denemez başka bir hayata. 

Atlas: Denemez başka bir hayata. 

Ağzımı aralayan bu sessizlik

ağartsın saçlarımı darmaduman

Ay ışığı vursun üstlerine; tüyü dökük, 

hırpani kedilerin yüzümü tırmalayan.

Kanatsın gerçekleri ve gene siyah 

bir kan dökülür, tıpkı gerçeği.

Biliyorum saf değil, bulaşmasın bana 

Duyuyorum kır kurtlarının ince sesleri

kapıda. Anladım yağacak kan yağmurları

kavuşacağımda huzura.