ceplerimi doldurmuyor ama ellerime de yer kalıyor orada
takvimde silik bir tarih, duvarda soluk bir fotoğraf
bir çiviye tutunmuş, arkasında izi tozu bir dünya
düşse kırılır duvarın haberi olmaz, bazı şeyler bu kadar basittir
gecenin ikisi son bir şarkı çalıyor radyoda
radyoyu kapatsam durmaz
fotoğraf da düşmüyor gülüşünün hatırına
sarılıyorum kendime, avunuyorum
zaten hayat kimse için durmadı, durmaz.
şu bomboş sokakta yan yana yürürken yeterince kalabalıktık diyorum
sonra kalabalıklar içinde yalnız kalıyorum
kol kırılır yen içinde kalır
kalp kırıklarını da alçı tutmaz!